વિભાગ

અતિથી દેવો ભવ:

અમારે 18 મહેમાનો ઓનલાઈન

રમુજ

બંતાએ બેન્કમાં અચાનક બૂમ પાડી : ‘અહીં કોઈનું એવું નોટનું બંડલ ખોવાઈ ગયું છે કે જેની પર લાલ કલરનું રબરબેન્ડ હતું ?’

તરત જ સાત-આઠ જણના હાથ ઊંચા થયા. તેઓ બંતા પાસે આવી પહોંચ્યા : ‘ક્યાં છે એ બંડલ ?’

બંતાએ કહ્યું : ‘બંડલ તો ખબર નહીં, મને એ રબરબેન્ડ મળ્યું છે !’


સુચના

આજે ગુજરાત દિવસના પાવન અવસર પર આપને જણાવતા આનંદ થાય છે કે ઝાઝી.કોમ હવે યુનીકોડ ફોન્ટ માં ઉપલબ્ધ છે.

જુના વેબપેજ માટે અહીં કલીલ કરો….. (હિતાથૅ ફોન્ટ હોવા જરુરી છે.)

મદદ


 



ઘર કવિતા મુશાયરો ચિનુ મોદિ ઇશૉદ
ચિનુ મોદિ ઇશૉદ પી.ડી.એફ. છાપો ઇ-મેલ
ઉપભોક્તાઓનુ મુલ્યાંકન: / 1
બેકારશ્રેષ્ઠ 
કવિતા - મુશાયરો
આના લેખક છે ચિનુ મોદિ ઇશૉદ   
રવિવાર, 11 એપ્રીલ 2010 16:25
Share




તું મને મળતી ખરી પણ મન વગર
ઝાંઝવાં બનતાં સરોવર જળ વગર.

શૂન્ય મારું મન થયું છે એટલું
કે હવે ખડ ખડ હસું છું ભય વગર.

જયાં જઉં છું ત્યાં મને સામી મળે
ભીંત પણ ચાલી શકે છે પગ વગર.

દૂર તારાથી થતો હું જાઉં છું
એમ લાગે છે, હવે છું ઘર વગર.

સૂર્ય સ્પર્શે ઓસ તો ઊડી ગયું
હું તને મળતો રહ્યો કારણ વગર.


......................


ડર મને મારો જ થોડો હોય છે,
કાચમાં ચ્હેરાને જોવો હોય છે.

કોઈ કાયમ કેમ જોતા હોય છે ?
આપણા ક્ષણક્ષણના દોષો હોય છે.

શ્વાસની હલચલ તે હો હો હોય છે,
સૂનકારે કોણ કોનો હોય છે ?

ઊંઘ આવે તો તરત મીંચો નયન
રાતનો કયારે ભરોસો હોય છે ?

પી જઉં પયગંબરોનાં પાપને
શબ્દના તો લાખ રોગો હોય છે.

હું ફરી કયાંથી હવે માણસ બનું ?
ડોકમાં ઈચ્છાનો દોરો હોય છે.

સ્વર્ગની લાલચ ન આપો, શેખજી !
મોતનો પણ એક મોભા હોય છે.


........................


ઝેર જાણી ચાખી જોવું જોઈએ,
શ્વાસ છોડી ચાલી જોવું જોઈએ.

તું નથી એવા સમયના સ્થળ વિશે,
કલ્પી લેવું, ધારી જોવું જોઈએ.

પારકા બે હાથના સંબંધમાં,
લોહી જેવું લાવી જોવું જોઈએ.

ઠાઠ ભભકા એ જ છે ‘ઈર્શાદ ‘ ના
ઘર બળે તો તાપી જોવું જોઈએ.

........................

જોતજોતામાં સમજથી પર ન થા,
ઘર ત્યજી આમ સચરાચર ન થા.

ઝાંઝવાં કે આંસુથી છીપે તરસ ?
એક બળતા રણ ઉપર ઝરમર ન થા.

સૌ ખુશીનું નામ ખૂશ્બો હોય છે,
પુષ્પ રૂપે તું તરત હાજર ન થા.

વૃક્ષનો ભેંકાર મારમાં ન ભર,
એક પંખી ! આટલું સુંદર ન થા.

ખસ જરા ‘ઈર્શાદ ‘આઘો ખસ હવે,
જાત જાતમાં મને નડતર ન થા.

........................

સરસ વાત કરવાનો મોકો મળ્યો,
તને પુષ્પ ધરવાનો મોકો મળ્યો.

મને કયાં ખબર ઃ હું છું વ્હેતો પવન,
બધાં ઘેર ફરવાનો મોકો મળ્યો.

થયું ઃ હાશ સારું કે છે તો ખરો,
ખુદા છે તો ડરવાનો મોકો મળ્યો.

બચતમાં હતાં અશ્રુઓ એટલે
નયન બન્ને ભરવાનો મોકો મળ્યો.

મુસીબત પડી એ તો સારું થયું,
સ્વજનને તો સરવાનો મોકો મળ્યો.

ગઝલને થયું ઃ છે આ ‘ઈર્શાદ ‘ તો
ઠરીઠામ ઠરવાનો મોકો મળ્યો.

........................

Share
 
Zazi.com © 2009 . All right reserved